Postanowienie TK z dnia 24 października 2001, sygn. SK 10/01

1. Do Trybunału Konstytucyjnego zostały skierowane skargi konstytucyjne Antoniego Cz. i Marii L. o stwierdzenie niezgodności art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz.U. Nr 87, poz. 395 ze zm.; dalej: ustawa z 31 maja 1996 r.) z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Skargi konstytucyjne zostały wniesione na tle następującego stanu faktycznego:

Odpowiednio w decyzji z 3 marca 1998 r. i z 24 września 1997 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z 31 maja 1996 r. odmówił skarżącym przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego. Uzasadniając decyzje Kierownik Urzędu odwołał się do art. 2 pkt 2 ustawy z 31 maja 1996 r., zgodnie z którym represją w rozumieniu ustawy jest deportacja (wywiezienie) do pracy przymusowej na okres co najmniej 6 miesięcy z terytorium państwa polskiego, w jego granicach sprzed 1 września 1939 r., na terytorium: a) III Rzeszy i terenów przez nią okupowanych w okresie wojny w latach 1939-1945, b) Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich i terenów przez niego okupowanych w okresie od 17 września 1939 r. do 5 lutego 1946 r. oraz po tym okresie do końca 1948 r. z terytorium państwa polskiego w jego obecnych granicach. W obydwu sprawach Kierownik Urzędu stwierdził brak spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie. Wskazane decyzje zostały utrzymane w mocy decyzjami tego samego organu, odpowiednio z 8 czerwca 1998 r. i z 3 lutego 1998. Skarżący zaskarżyli te decyzje do Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA odpowiednio w wyroku z 6 czerwca 2000 r. (sygn. akt II SA/Ka