Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 9 listopada 2010 r.
|
| Sygn. akt SK 10/08 * |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie:
I
1. W skardze konstytucyjnej z 24 kwietnia 2006 r. skarżąca Anna Kultys (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie niezgodności:
a) art. 10 ust. 2 pkt 1 i ust. 3b ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2005 r.
Nr 41, poz. 399; dalej: u.p.c.c.) oraz art. 7 § 1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (Dz. U. z 2002 r. Nr
42, poz. 369, ze zm.; dalej: prawo o notariacie) z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz z art. 32 Konstytucji;
b) art. 30 § 1, 3 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej:
ordynacja podatkowa) w zakresie, w jakim przepisy te czynią notariusza płatnikiem podatków zobowiązanym do obliczenia, pobrania
i wpłacenia podatków na podstawie wyżej powołanych przepisów, a ponadto odpowiedzialnym całym swym majątkiem za niepobrane
podatki, z art. 2, art. 21 ust. 1 oraz z art. 18 Konstytucji.
1.1. Skargę wniesiono na tle następującego stanu faktycznego:
Decyzją Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu (dalej: Urząd Skarbowy) z 26 marca 2003 r. (nr US-25/023/430/6/P/2003) ustalona
została odpowiedzialność skarżącej jako płatnika podatku od czynności cywilnoprawnych za niepobrany podatek od umowy sprzedaży
nieruchomości zawartej przez osoby trzecie, objętej aktem notarialnym sporządzonym przez skarżącą jako notariusza.
Urząd Skarbowy przyjął, że wyliczenie wysokości podatku od tej umowy dokonane przez skarżącą było nieprawidłowe (tj. zaniżone)
w świetle obowiązujących przepisów i obciążył ją obowiązkiem zapłaty niepobranego podatku.
Decyzją z 16 czerwca 2003 r. (nr IS.Ra.WP/4307-A/1/PCC/2/76/03) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w
Radomiu, utrzymał w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z 26