Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 lipca 2023 r.
|
| Sygn. akt SK 10/20 |
Uzasadnienie
I
1. K.S. (dalej: skarżący) wniósł skargę konstytucyjną o zbadanie zgodności z Konstytucją art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia
1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1383, ze zm.; dalej: ustawa o emeryturach
i rentach) albowiem, w jego ocenie, narusza on zasadę równości wobec prawa oraz prawo do równego traktowania wynikające z
art. 32 Konstytucji.
1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego:
W okresach od 28 lipca 1975 r. do 10 kwietnia 1979 r. oraz 2 maja 1979 r. do 31 maja 1993 r. skarżący był zatrudniony w warunkach
szczególnych jako kopista. Następnie od 1 stycznia 1993 r. był zatrudniony na umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy
na stanowisku dyrektora administracyjnego. Skarżący nie przystąpił do Otwartego Funduszu Emerytalnego.
Skarżący złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł. (dalej: ZUS) wniosek o świadczenie emerytalne. Decyzją z 10 marca
2016 r. ZUS odmówił skarżącemu prawa do emerytury. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że skarżący do 1 stycznia
1999 r. nie udowodnił wymaganego przez ustawę o emeryturach i rentach ogólnego 25-letniego stażu składkowego i nieskładkowego.
Organ uznał natomiast wymagany ustawą staż pracy w warunkach szczególnych.
Skarżący złożył odwołanie od decyzji ZUS. Wyrokiem z 28 listopada 2016 r. Sąd Okręgowy w Ł. oddalił odwołanie skarżącego od
wskazanej wyżej decyzji ZUS. Uznał, że w sytuacji prawnej skarżącego nie można było jeszcze mówić o ukształtowanej ekspektatywie
w postaci prawa do emerytury, ponieważ prawo to powstawało i podlegało realizacji dopiero po spełnieniu wszystkich przesłanek,
które muszą w całości powstać pod rządem ustawy obowiązującej w dniu składania wniosku emerytalnego.
Skarżący złożył od powyższego wyroku apelację do Sądu Apelacyjnego w Ł. III Wydział Pracy