Postanowienie TK z dnia 16 listopada 2022, sygn. SK 10/22

1. W skardze konstytucyjnej z 5 marca 2021 r. S.W. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie, że art. 53 § 2b w związku z art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oraz w związku z art. 37 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej: k.p.a.) „rozumiane w ten sposób, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a., jest wniesienie ponaglenia w toku postępowania, którego prowadzenie w sposób przewlekły kwestionuje się w skardze, są niezgodne” z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Skarżący wniósł ponadto o zwrot kosztów zastępstwa radcowskiego.

Wykonując zarządzenie Prezesa TK z 5 maja 2021 r. oraz sędziego TK z 30 czerwca 2021 r., skarżący usunął braki formalne skargi w pismach z 30 maja 2021 r. oraz z 10 lipca 2021 r.

Postanowieniem z 3 listopada 2021 r. (sygn. Ts 68/21) Trybunał odmówił nadania skardze dalszego biegu w zakresie badania zgodności z Konstytucją art. 37 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a.

1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego:

1 października 2012 r. skarżący wystąpił do Wójta Gminy T. (dalej: wójt) z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. 24 maja 2013 r. wójt wydał decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy. Skarżący pismem z 30 października 2018 r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej: SKO) ponaglenie w związku z przewlekłością postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy. SKO uznało ponaglenie za nieuzasadnione ze