Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 marca 1999 r.
|
| Sygn. akt SK 10/98 |
Uzasadnienie:
Roman M. w skardze z 4 maja 1998 r. wniósł o stwierdzenie, iż przepis art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o
świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę
i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz.U. Nr 87, poz. 395) jest sprzeczny z przepisem art. 67 ust. 1 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu podał, iż od 1983 r. otrzymuje dodatek kombatancki, przysługujący na podstawie ustawy
o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Jednocześnie skarżący spełnia
warunki uzyskania dodatku uregulowanego w ustawie z 31 maja 1996 r. o świadczeniach przysługujących osobom deportowanym do
pracy przymusowej. Skarżący uważa, że przepis art. 1 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy, zakazujący kumulacji świadczeń z niej wynikających
z dodatkiem kombatanckim, narusza art. 67 ust. 1 konstytucji, przyznający obywatelom prawo do zabezpieczenia społecznego w
razie niezdolności do pracy ze względu na chorobę lub inwalidztwo oraz po osiągnięciu wieku emerytalnego.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 30 czerwca 1998 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej Romana M.
W uzasadnieniu wskazano, że świadczenie pieniężne przewidziane w ustawie z 31 maja 1996 r. nie ma charakteru emerytalno–rentowego
i nie nosi znamion zabezpieczenia