Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 26 lutego 2025 r.
|
| Sygn. akt SK 100/22 |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie
I
1. W sporządzonej przez radcę prawnego skardze konstytucyjnej z 29 grudnia 2021 r., wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego
30 grudnia 2021 r. (data nadania), J.M. (dalej: skarżący) wniósł o orzeczenie niezgodności art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.):
a) w zakresie, w jakim tamuje on możliwość merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność bądź przewlekłość postępowania
złożonej po wydaniu przez organ administracji publicznej decyzji administracyjnej, z art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej z uwagi na zamknięcie drogi sądowej dochodzenia naruszonych praw – zasady praworządności (art. 7 Konstytucji) w zakresie
przestrzegania określonego w art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.
z 2021 r. poz. 735, ze zm.) bądź w przepisach szczególnych ustawowego terminu do zakończenia sprawy administracyjnej,
b) w zakresie, w jakim uzależnia prawo wszczęcia postępowania sądowego od postawy organu administracji publicznej, z art.
45 ust. 1 Konstytucji z uwagi na pozbawienie postępowania sądowoadministracyjnego, a przez to również i sądu administracyjnego,
przymiotu niezależności,
c) w zakresie, w jakim zamyka drogę sądowego dochodzenia naruszonych praw, o których mowa pod lit. a, z art. 77 ust. l w związku
z art. 77 ust. 2 Konstytucji z uwagi na pozbawienie możliwości uzyskania prejudykatu warunkującego możliwość dochodzenia roszczenia
o wynagrodzenie za szkodę, jaka została wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej.
1.1. Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
W dniu 29 lipca 2020 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał decyzję (znak: […]) w sprawie z odwołania skarżącego
od decyzji Wojewody L. z 18 marca