Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 kwietnia 2025 r.
|
| Sygn. akt SK 102/20 |
Uzasadnienie
I
1. M.S., A.S. i E.Ś. (dalej: skarżący) w skardze konstytucyjnej z 17 października 2018 r. (data nadania), uzupełnionej pismem
procesowym z 22 października 2019 r., wnieśli o stwierdzenie, że art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa
do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2017 r. poz.
2097; dalej: ustawa rekompensacyjna) w zakresie, w jakim „ogranicza możliwość przyznania rekompensaty tylko do osób mających
miejsce zamieszkania poza obecnym terytorium RP”, jest niezgodny z art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz
art. 1 Protokołu dodatkowego nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego w Paryżu dnia
20 marca 1952 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175/1; dalej: Protokół nr 1).
W postanowieniu z 19 lutego 2020 r., sygn. Ts 162/18 (OTK ZU B/2020, poz. 351), Trybunał Konstytucyjny: w punkcie pierwszym
– nadał skardze konstytucyjnej dalszy bieg w zakresie, w jakim kwestionuje zgodność art. 2 pkt 1 ustawy rekompensacyjnej z
art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji; w punkcie drugim – odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego
biegu w pozostałym zakresie. Zdaniem Trybunału skarga konstytucyjna spełniła wymagania określone w ustawie, poza częścią,
w jakiej skarżący zakwestionowali zgodność przedmiotu kontroli z art. 1 Protokołu nr 1, albowiem w tym zakresie skarga nie
spełniła wymogu określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji, zgodnie z którym skarga przysługuje tylko w wypadku naruszenia wolności
lub praw określonych w ustawie zasadniczej.
Na to postanowienie, w piśmie z 12 marca 2020 r. (data nadania), skarżący wnieśli zażalenie, domagając się nadania dalszego
biegu skardze konstytucyjnej w całości. Postanowieniem z 25 sierpnia 2020 r., sygn.