Postanowienie TK z dnia 15 lutego 2024, sygn. SK 103/20

1. W skardze konstytucyjnej z 16 września 2019 r., uzupełnionej w piśmie procesowym z 6 lipca 2020 r., R.S. (dalej: skarżący) wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego wyroku.

1.1. Skarga została sformułowana na tle następującego stanu faktycznego:

Prawomocnym postanowieniem z 4 lutego 2019 r. Sąd Okręgowy w P., na wniosek pełnomocnika skarżącego ustanowionego z wyboru, umorzył postępowanie wykonawcze w zakresie łącznej kary grzywny, wymierzonej skarżącemu wyrokiem tamtejszego sądu z 29 grudnia 2017 r. jako bezpodstawnie wszczęte (skarżący uiścił orzeczoną wobec niego karę grzywny). Pełnomocnik skarżącego 11 marca 2019 r. wystąpił do Sądu Okręgowego w P. z wnioskiem o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów ustanowienia obrońcy w zakończonym postępowaniu wykonawczym w zakresie łącznej kary grzywny. W postanowieniu z 8 kwietnia 2019 r. (sygn. akt […]) Sąd Okręgowy w P. nie uwzględnił wniosku. W uzasadnieniu wskazał, że art. 632 pkt 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.), przewidujący, że w razie uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia postępowania koszty procesu w sprawach z oskarżenia publicznego ponosi Skarb Państwa, nie może mieć zastosowania w postępowaniu wykonawczym, gdyż jest ono wszczynane już po zakończeniu postępowania sądowego wskutek uznania sprawstwa i winy oskarżonego. Umorzenie postępowania wykonawczego nie może być odczytywane jako przypadek opisany w art. 632 pkt 2 k.p.k. Postępowanie wykonawcze ma zupełnie inny charakter niż postępowanie jurysdykcyjne, które – aż do prawomocnego zakończenia – dotyczy osoby niewinnej. Postępowanie wykonawcze zaś dotyczy osoby prawomocnie skazanej, która musi liczyć się z wszelkimi konsekwencjami tego, że została uznana winną popełnienia przestępstwa, a więc także z tym, że będzie ponosić koszty postępowania wykonawczego.

W postanowieniu z 10 czerwca 2019 r. (sygn. akt […]) Sąd Apelacyjny w P.