Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 lipca 2025 r.
|
| Sygn. akt SK 103/23 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 31 marca 2023 r. P.J. (dalej: skarżący), wniósł o stwierdzenie, że § 17 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy
prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 2016 r.) „przez to,
że wskazane w nich stawki dla adwokatów ustanowionych obrońcami z urzędu są niższe od stawek w tych samych sprawach dla adwokatów
ustanowionych obrońcami z wyboru”, jest niezgodny z art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 2 i art.
92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji.
1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego:
Skarżący, wykonujący zawód adwokata, został ustanowiony obrońcą z urzędu do sporządzenia i wniesienia kasacji od wyroku sądu
apelacyjnego. Sąd Najwyższy postanowieniem oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną oraz zwolnił skazanego od ponoszenia
kosztów sądowych związanych z postępowaniem kasacyjnym. Jednocześnie Sąd Najwyższy zasądził na rzecz skarżącego kwotę 738
zł (w tym 23% VAT) za sporządzenie i wniesienie kasacji przez obrońcę z urzędu.
Skarżący wniósł zażalenie na orzeczenie w przedmiocie kosztów pomocy prawnej. W zażaleniu w zakresie kosztów przyznanych obrońcy
z urzędu został podniesiony zarzut naruszenia przepisów postępowania, w tym § 17 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z 2016 r., ze
względu na to, że nie jest dozwolone w świetle przepisów Konstytucji obniżenie wynagrodzenie adwokata z urzędu w stosunku
do wynagrodzenia obrońcy z wyboru w takiej samej sprawie.
Sąd Najwyższy pozostawił powyższe zażalenie bez rozpoznania, wskazując, że zgodnie z treścią art. 426 ustawy z dnia 6 czerwca
1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1375,