Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 11 maja 2021 r.
|
| Sygn. akt SK 104/20 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 29 listopada 2018 r. A.W.V. (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie niezgodności art. 51 ust.
1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 17, poz. 70; art. 54 ust.
1 i 2 według tekstu jednolitego: Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94) z art. 2, art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 21 ust. 2
Konstytucji, ewentualnie – art. 51 ust. 1 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (art. 54 ust. 1 i 2 według
tekstu jednolitego: Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94) w zakresie, w jakim „stanowi podstawę do wywłaszczenia właścicieli nieruchomości
budynkowych, które na mocy art. 5 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy z dnia 26 października
1945 r. (Dz. U. 1945 Nr 50 poz. 279; dalej: dekret warszawski) stanowiły w dniu wejścia w życie w/w ustawy samodzielne nieruchomości”,
z art. 2, art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 21 ust. 2 Konstytucji.
2. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego: Na podstawie art. 1 dekretu warszawskiego
wszystkie grunty w granicach miasta istniejących w dniu jego wejścia w życie, tj. 21 listopada 1945 r. przeszły z mocy prawa
na rzecz gminy m.st. Warszawy. Następnie, 13 kwietnia 1950 r. w związku z likwidacją samorządu terytorialnego, która nastąpiła
na podstawie art. 32 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz.
130; dalej: ustawa o terenowych organach), grunty te stały się własnością Skarbu Państwa.
Dekret warszawski miał również zastosowanie do zabudowanej nieruchomości położonej w Warszawie przy […] oznaczonej nr hipoteki
[…] (obecnie