Postanowienie TK z dnia 18 grudnia 2024, sygn. SK 104/23

1. W skardze konstytucyjnej z 3 kwietnia 2023 r., P.J. (dalej: skarżący), reprezentowany przez radcę prawnego ustanowionego z wyboru, wystąpił z żądaniem na tle następującego stanu faktycznego.

1.1. Wyrokiem z 2022 r., Sąd Rejonowy uznał za winną popełnienia zarzucanego czynu obwinioną reprezentowaną przez skarżącego działającego jako obrońca ustanowiony z urzędu w postępowaniu karnym o wykroczenie. Jednocześnie sąd przyznał skarżącemu kwotę 265,68 zł od Skarbu Państwa tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu w ww. sprawie. W apelacji od powyższego wyroku, wywiedzionej w imieniu obwinionej, skarżący odwołał się m.in. także od rozstrzygnięcia w przedmiocie zasądzonego mu wynagrodzenia podnosząc, że przyznanie mu wynagrodzenia niższego niż wynagrodzenie obrońcy ustanowionego z wyboru w takiej samej sprawie nie znajduje uzasadnienia w świetle przepisów konstytucyjnych. Wyrokiem z 20 grudnia 2022 r., sygn. akt […], Sąd Okręgowy w W. IX Wydział Karny Odwoławczy utrzymał w całości w mocy orzeczenie wydane w pierwszej instancji, w tym w zakresie wynagrodzenia przyznanego skarżącemu. Z wyrokiem sądu odwoławczego skarżący łączy naruszenie przysługujących mu konstytucyjnych praw w kwestii wysokości przysługującego mu wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną obwinionej z urzędu.

1.2. W tym stanie rzeczy skarżący wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego ze skargą kwestionując zgodność § 17 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 2016 r.) z art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 2 i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji z uwagi na to, że wskazane w rozporządzeniu stawki dla obrońców ustanowionych z urzędu są niższe od stawek w tych