1. W skardze konstytucyjnej z 22 listopada 2021 r. R.S. (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wystąpił
z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującego stanu faktycznego:
Zarządzeniem z sierpnia 2020 r. sędzia Sądu Okręgowego odmówił skarżącemu wyznaczenia obrońcy z urzędu w postępowaniu karnym
wykonawczym, uznając, że nie zachodzą ku temu ustawowe przesłanki. Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł zażalenie. Sąd
ten postanowieniem z sierpnia 2020 r., po rozpoznaniu złożonego przez skarżącego środka odwoławczego, utrzymał zaskarżone
zarządzenie w mocy.
W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej skarżący stwierdził, że zakwestionowany przepis narusza prawo do rzetelnego, sprawiedliwego,
niezależnego i bezstronnego procesu oraz zasadę prawa do obrony na każdym etapie postępowania (art. 45 ust. 1 w związku z
art. 42 ust. 2 Konstytucji), jak również pozostaje w sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności postępowania sądowego (art. 176
ust. 1 Konstytucji). W ocenie skarżącego kwestionowany przepis „narusza gwarantowane mu przez Konstytucję prawo do rozpoznania
sprawy przez organ drugiej instancji, co z kolei narusza tak fundamentalne prawo jak prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia
sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd (art. 45 Konstytucji RP). Nie ulega
bowiem wątpliwości, iż procedura, która pozbawia skazanego możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia o odmowie wyznaczenia obrońcy
z urzędu do wyższej instancji nie spełnia tych kryteriów” (skarga, s. 5).
2. Trybunał Konstytucyjny, po uprzednim uzupełnieniu braków formalnych skargi konstytucyjnej przez skarżącego, postanowieniem
z 9 listopada 2022 r. (sygn. Ts 279/21) nadał jej dalszy bieg.
3. W piśmie z 16 grudnia 2022 r. Rzecznik Praw Obywatelskich poinformował, że nie zgłasza udziału w niniejszym postępowaniu.
4. W piśmie z 4 kwietnia 2023 r. Prokurator Generalny wniósł o umorzenie niniejszego postępowania w całości na podstawie art.
59 ust. 1 pkt 2 ustawy z