Postanowienie TK z dnia 11 marca 2025, sygn. SK 107/22

1. 21 grudnia 2021 r. skarżący wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie, że art. 81 § 1a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 534; dalej: k.p.k.), w części dotyczącej odmowy wyznaczenia obrońcy z urzędu przez stronę, która złożyła wniosek w trybie art. 78 § 1 k.p.k., w zakresie, w jakim ogranicza możliwość sądowej weryfikacji wydanych rozstrzygnięć, stosowany odpowiednio na zasadzie art. 1 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2021 r. poz. 53; dalej: k.k.w.).

W ocenie skarżącego, zakwestionowany przepis stanowił podstawę prawną postanowienia Sądu Okręgowego o utrzymaniu w mocy zarządzenia sędziego Sądu Okręgowego, którym odmówiono skarżącemu wyznaczenia obrońcy z urzędu. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym: skarżący odbywa karę pozbawienia wolności. 3 czerwca 2020 r. złożył na podstawie art. 7 § 3 w związku z art. 7 § 1 k.k.w. skargę na decyzję dyrektora Aresztu Śledczego, z którą skarżący zapoznał się 2 czerwca 2020 r. i w której odmówiono mu doręczenia trzech wcześniejszych decyzji tego organu wraz z pisemnymi uzasadnieniami dotyczącymi odmowy skserowania dokumentów.

Zdaniem skarżącego, okazane mu decyzje dyrektora Aresztu Śledczego nie zawierały wymaganych prawem uzasadnień. Ponadto skarżący wniósł o ustanowienie obrońcy z urzędu.

Zarządzeniem sędziego Sądu Okręgowego z 25 czerwca 2020 r. wydanym w sprawie o sygn. akt […] odmówiono skarżącemu wyznaczenia obrońcy z urzędu, gdyż uznano, że nie zachodzi żadna z przesłanek przewidzianych w art. 8 § 2 k.k.w. Sąd stwierdził też, że materia sprawy nie jest skomplikowana, a skarżący samodzielnie sporządził i złożył skargę w przedmiotowej sprawie. Na powyższe zarządzenie skarżący złożył zażalenie, w którym podniósł, że zaskarżone orzeczenie nie uwzględnia jego sytuacji materialnej,