Wyrok TK z dnia 13 grudnia 2023, sygn. SK 109/20

1. W sporządzonej przez radcę prawnego skardze konstytucyjnej z 23 lipca 2019 r. (wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego tego samego dnia – data nadania) K.K. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność § 31 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe (Dz. U. Nr 237, poz. 1412; dalej: rozporządzenie z 2011 r.) „w zakresie, w którym przepis ten powoduje zróżnicowanie prawa do świadczenia przedemerytalnego w zależności od tego, czy okresy uprawniające do tego świadczenia są przerywane bądź nieprzerwane”, z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

1.1. Skargę konstytucyjną wniesiono w oparciu o następujący stan faktyczny:

W dniu 23 września 2014 r. skarżący złożył wniosek o świadczenie przedemerytalne. Do wniosku została załączona informacja dotycząca okresów składkowych i nieskładkowych wraz z załącznikami.

Po rozpoznaniu wniosku skarżącego Zakład Ubezpieczeń Społecznych – II Oddział w W. decyzją z 24 października 2014 r. odmówił mu prawa do świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ rentowy wskazał, że odwołujący wykazał posiadanie stażu pracy w wymiarze trzydziestu dwóch lat, pięciu miesięcy i sześciu dni.

W dniu 19 listopada 2014 r. skarżący zwrócił się z ponownym wnioskiem o przyznanie mu świadczenia przedemerytalnego. Do wniosku załączył dodatkowe dokumenty na potwierdzenie stażu pracy.

Po ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego Zakład Ubezpieczeń Społecznych – II Oddział w W. wydał 30 stycznia 2015 r. decyzję (znak: […]), na mocy której ponownie odmówił przyznania mu świadczenia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ rentowy wyjaśnił, że rozpatrzył wniosek zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 170) i stwierdził, iż skarżący nie spełnia wymogów do uzyskania świadczenia przedemerytalnego,