Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 stycznia 2024 r.
|
| Sygn. akt SK 11/23 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 12 września 2022 r., uzupełnionej następnie pismem procesowym z 28 grudnia 2022 r., A.K. (dalej:
skarżąca) wniosła o orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny, że:
1) art. 15zzs1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem
COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, ze zm.; obecnie:
Dz. U. z 2023 r. poz. 1327, ze zm.; dalej: ustawa marcowa) w zakresie, w jakim „nie uzależnia możliwości procedowania na posiedzeniu
niejawnym od braku sprzeciwu strony”, jest niezgodny z art. 45, art. 78, art. 176 ust. 1, art. 2, art. 21 i art. 64 ust. 3
Konstytucji,
2) art. 387 § 21 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2023
r. poz. 1550, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim „sąd odwoławczy w uzasadnieniu wyroku może ograniczyć się do stwierdzenia,
że sąd drugiej instancji przyjął za własne ustalenia i oceny sądu pierwszej instancji”, jest niezgodny z art. 45, art. 78,
art. 176 ust. 1, art. 2, art. 21 i art. 64 ust. 3 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych
wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem
nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: Konwencja).
1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego:
Wyrokiem z 2 czerwca 2021 r. (sygn. akt […]) Sąd Rejonowy w O. – Wydział I Cywilny oddalił powództwo skarżącej o