Wyrok TK z dnia 16 listopada 1999, sygn. SK 11/99

1. W skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego 14 kwietnia 1999 r. skardze konstytucyjnej, pełnomocnik skarżącej - Agnieszki T., zakwestionował przepis § 38 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 10 grudnia 1997 r. w sprawie udzielania wyróżnień oraz postępowania dyscyplinarnego w stosunku do funkcjonariuszy Straży Granicznej (dalej: rozporządzenie), zarzucając niezgodność jego treści z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji RP.

Orzeczeniem Komendanta Głównego Straży Granicznej z 19 stycznia 1999 r. skarżącej wymierzona została kara dyscyplinarna wydalenia ze służby w Straży Granicznej. W związku ze skierowanym przez skarżącą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, działając na podstawie zakwestionowanego w skardze przepisu rozporządzenia, Komendant Główny Straży Granicznej wydał 19 marca 1999 r. decyzję utrzymującą w mocy orzeczenie o ukaraniu skarżącej. W decyzji zawarto jednocześnie pouczenie o ostatecznym jej charakterze i braku możliwości wniesienia odwołania, jak i skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ocenie pełnomocnika skarżącej kwestionowany przepis, wykluczając możliwość wniesienia odwołania przez funkcjonariusza Straży Granicznej, ukaranego orzeczeniem dyscyplinarnym wydanym przez Komendanta Głównego, narusza obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, w szczególności przez nierespektowanie zasady dwuinstancyjności postępowania. Godzi też w gwarantowane konstytucyjnie prawo każdego obywatela do rozpatrzenia jego sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. W skardze podkreśla się, że ewentualne wyjątki od konstytucyjnej zasady zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w I instancji określać może ustawa, nie zaś akt wykonawczy, jakim jest rozporządzenie. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, przewidziane w § 38 ust. 5 rozporządzenia wyłączenie możliwości wniesienia odwołania od orzeczenia Komendanta Głównego Straży Granicznej powoduje, że postępowanie dyscyplinarne w takiej sytuacji ma charakter jednoinstancyjny. Przysługujący ukaranemu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpoznawany jest bowiem przez