Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnął, że przepisy Ordynacji podatkowej, które powodują zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z chwilą wniesienia skargi do sądu administracyjnego i utrzymują ten stan do doręczenia organowi prawomocnego orzeczenia – nawet jeśli sąd stwierdzi nieważność zaskarżonej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa – są zgodne z konstytucyjnym…
Istota
Spółka […] sp. z o.o. zaskarżyła do Trybunału Konstytucyjnego art. 70 § 6 pkt 2 i art. 70 § 7 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Sprawa dotyczyła zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r., które nastąpiło w wyniku wniesienia przez skarżącą skargi do sądu administracyjnego na decyzje organów podatkowych. Sąd administracyjny stwierdził nieważność tych decyzji z uwagi na wydanie ich z rażącym naruszeniem prawa (podpisanie przez osoby nieupoważnione). Mimo to organy podatkowe, powołując się na zaskarżone przepisy, uznały, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony i wydały…
📖jeszcze 212 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
orzeka: 1) art. 70 § 6 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383) w zakresie, w jakim przewiduje zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym z dniem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na decyzję organu podatkowego dotyczącą tego zobowiązania również wtedy, gdy w postępowaniu zainicjowanym tą skargą sąd administracyjny prawomocnie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, że została wydana przez organ podatkowy z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na podpisaniu jej przez osobę, która nie była umocowana do działania w imieniu tego organu, 2) art. 70 § 7 pkt 2 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim przewiduje, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym spowodowane wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na decyzję organu podatkowego dotyczącą tego zobowiązania trwa do dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności, również wtedy, gdy w postępowaniu zainicjowanym tą skargą sąd administracyjny prawomocnie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, że została wydana przez organ podatkowy z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na podpisaniu jej przez osobę, która nie była umocowana do działania w imieniu tego organu – są zgodne z art. 64 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto postanawia: umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie. Orzeczenie zapadło jednogłośnie.
1. W petitum skargi konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 21 kwietnia 2020 r. (data nadania) spółka […] sp. z o.o. z
siedzibą w W. (dalej: skarżąca) wystąpiła z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego wyroku.
Postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. (dalej: Naczelnik PUS w R.) z 8 maja 2009 r. – podpisanym przez p.o. Zastępcy
Naczelnika – wobec skarżącej wszczęto z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego
w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r.
W wyniku przeprowadzonego postępowania Naczelnik PUS w R. 30 października 2009 r. wydał decyzję – podpisaną w jego imieniu
przez p.o. Zastępcy Naczelnika – określającą zobowiązanie podatkowe skarżącej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006
r. w kwocie 229 480 zł.
Skarżąca wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w R., który decyzją z 20 stycznia 2010 r. uchylił decyzję organu pierwszej
instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Naczelnik PUS w R. wydał 20 kwietnia 2010 r. decyzję – podpisaną przez p.o. Zastępcy Naczelnika – w której ponownie określił
zobowiązanie podatkowe skarżącej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. w kwocie 229 480 zł.
Rozpoznawszy sprawę, Dyrektor Izby Skarbowej w R. decyzją z 1 lipca 2010 r. – podpisaną w jego imieniu przez p.o. Wicedyrektora
– utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 20 kwietnia 2010 r.
Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. (dalej: WSA w R.), domagając się stwierdzenia nieważności
decyzji obu instancji z uwagi na wydanie ich z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na podpisaniu decyzji przez osoby nieupoważnione
do działania w imieniu tych organów.