Postanowienie TK z dnia 28 listopada 2001, sygn. SK 12/00

1. Skarżący wniósł do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną dotyczącą stwierdzenia niezgodności art. 19 pkt 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z art. 45 ust. 1 i innymi przepisami Konstytucji, zarzucając, iż kwestionowany przepis pozbawił go prawa do sądowej kontroli orzeczeń dyscyplinarnych wydanych przez organy pozasądowe, właściwe w sprawach postępowań dyscyplinarnych dotyczących studentów. Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 9 maja 2000 r. (sygn. SK 15/98) umorzył postępowanie w tej sprawie na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 3 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, bowiem art. 19 ustawy o NSA na skutek nowelizacji utracił moc obowiązującą w zakwestionowanym zakresie, przed wydaniem orzeczenia przez Trybunał.

W skardze konstytucyjnej z 23 czerwca 2000 r., będącej przedmiotem aktualnego postępowania, skarżący zarzucił, że przepis art. 39 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102 poz. 643 ze zm.), nakazujący umorzenie postępowania, jeżeli akt normatywny w zakwestionowanym zakresie utracił moc obowiązującą przed wydaniem orzeczenia przez Trybunał, w części w jakiej dotyczy postępowania wszczętego na skutek skargi konstytucyjnej, jest niezgodny z art. 77 ust. 1 i art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżący twierdzi, że tego rodzaju orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego narusza jego konstytucyjne prawa i wolności przez to, że: 1) pozbawia go prawa do wyroku, tj. uzyskania merytorycznego orzeczenia rozstrzygającego kwestię zgodności z Konstytucją ustawy zaskarżonej do Trybunału skargą konstytucyjną, 2) przekreśla istotę skargi konstytucyjnej przez brak eliminacji z systemu prawnego niekorzystnego aktu normatywnego i uniemożliwia usunięcie niekorzystnych skutków wynikających z zastosowania niekonstytucyjnego aktu normatywnego wobec skarżącego; czyni więc skargę konstytucyjną nieskutecznym środkiem ochrony praw i wolności, 3) zamyka drogę dochodzenia wynagrodzenia szkody wyrządzonej obywatelowi przez legislacyjne bezprawie władzy ustawodawczej (art. 77 ust. 1 Konstytucji).

2. Prokurator Generalny