Postanowienie TK z dnia 03 lutego 2004, sygn. SK 12/02

1. W skardze konstytucyjnej z 29 stycznia 2002 r. Józef Bandrowczak wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 1, art. 16 i art. 20 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 i Nr 104, poz. 515, z 1997 r. Nr 75, poz. 471, Nr 106, poz. 679, Nr 114, poz. 739 i Nr 144, poz. 971, z 1998 r. Nr 162, poz. 1126, z 1999 r. Nr 75, poz. 853, z 2000 r. Nr 2, poz. 5, Nr 48, poz. 552, Nr 60, poz. 704 i Nr 91, poz. 1008 oraz z 2001 r. Nr 49, poz. 508 i 509, Nr 98, poz. 1070 i Nr 101, poz. 1113; dalej: ustawa o NSA) z art. 45 ust. 1 i 77 ust. 2 Konstytucji.

Uzasadniając swoje żądanie skarżący wyjaśnił, iż stosownie do art. 13 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2000 r. Nr 28, poz. 353 i z 2001 r. Nr 42, poz. 475; dalej: ustawa o obywatelstwie polskim) złożył oświadczenie o zrzeczeniu się obywatelstwa polskiego i wystąpił do Prezydenta RP o wyrażenie zgody na takie zrzeczenie się. Postanowieniem z 20 lipca 2001 r. Prezydent RP nie wyraził zgody na zrzeczenie się obywatelstwa polskiego. Doręczone skarżącemu zaświadczenie Kancelarii Prezydenta RP z 24 lipca 2001 r. nie zawiera uzasadnienia takiego rozstrzygnięcia. Józef Bandrowczak, uznając wymienione postanowienie za niesłuszne, zaskarżył je do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z 26 października 2001 r. (sygn. akt V SA 2699/01), odrzucił skargę. Podzielając stanowisko składu 7 sędziów NSA, wyrażone w uchwale z 9 listopada 1998 r. (OPS 4/98, ONSA nr 1/1999, poz. 6), Sąd uznał, że akty Prezydenta RP w sprawach obywatelstwa nie podlegają jego kognicji.