Wyrok TK z dnia 09 czerwca 2003, sygn. SK 12/03

1. Skarga konstytucyjna sformułowana została w oparciu o następujący stan faktyczny: Sąd Okręgowy w Nowym Sączu wyrokiem z 27 lipca 1999 r. sygn. akt I C 591/99 zasądził solidarnie od Gminy Miasta Zakopane oraz Władysława J. i Józefa W. na rzecz Ewy Jędo, noszącej obecnie nazwisko Łukacz, kwotę 35.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia oraz 1.050,00 zł kosztów leczenia za następstwa wypadku, który miał miejsce 17 lipca 1995 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z 25 lutego 2000 r., sygn. akt I Ca 121/00 oddalił apelacje stron. Wyrok ten Ewa Łukacz zaskarżyła kasacją 21 kwietnia 2000 r. sporządzoną i wniesioną przez pełnomocnika. Stosownie do wymogów ówcześnie obowiązującej procedury w kasacji sprecyzowano i uzasadniono zarzuty, zdaniem powódki, wykazujące niesłuszność zaskarżonych orzeczeń.

Sąd Najwyższy postanowieniem z 24 kwietnia 2002 r., sygn. akt CKN 1231/00, doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 2 października 2002 r., odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania na podstawie art. 393 kodeksu postępowania cywilnego stwierdzając, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w § 2 powołanego artykułu i wobec tego kasacja jest oczywiście bezzasadna. Sąd Najwyższy, powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 17 stycznia 2001 r., sygn. III CZP 49/00, której nadano moc zasady prawnej, stwierdził, że przepis art. 393 k.p.c. ma – na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 48, poz. 554), zwanej dalej „ustawą nowelizującą”, zastosowanie także do kasacji od orzeczeń sądów drugiej instancji wydanych przed 1 lipca 2000 r., a więc przed dniem wejścia w życie nowego brzmienia przepisu art. 393 k.p.c.

Skarżąca zakwestionowała konstytucyjność