Postanowienie TK z dnia 09 marca 2022, sygn. SK 120/20

1. M.J. (dalej: skarżący) wystąpił do Trybunału ze skargą konstytucyjną o stwierdzenie niezgodności art. 33 i art. 331 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145, ze zm.; dalej: k.c.) i art. 199 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460; dalej: k.p.c.), w zakresie zwrotu „jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej”, z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 oraz art. 77 ust. 2 w związku z art. 45 Konstytucji (w zakresie ustalonym postanowieniem TK z 28 lipca 2020 r., sygn. Ts 10/20).

1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego: Postanowieniem z 12 września 2018 r. Sąd Okręgowy w W. odrzucił pozew skarżącego przeciwko Prezydentowi RP i Krajowej Radzie Sądownictwa o ochronę dóbr osobistych, stwierdziwszy, że pozwani nie posiadają zdolności sądowej. Postanowieniem z 13 maja 2019 r. Sąd Apelacyjny w W. oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie. Orzeczenie to, wskazane przez skarżącego jako ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, zostało mu doręczone 22 maja 2019 r.

W piśmie z 23 maja 2019 r., skierowanym do Sądu Rejonowego w T. (dalej: sąd rejonowy), skarżący zwrócił się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu do sporządzenia skargi konstytucyjnej. Postanowieniem z 8 października 2019 r. referendarz sądowy w sądzie rejonowym oddalił wniosek skarżącego. Zażalenie na to postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem tego sądu z 29 listopada 2019 r., doręczonym skarżącemu 11 grudnia 2019 r. Skarżący wniósł skargę konstytucyjną 7 stycznia 2020 r. (data nadania).

1.2.