Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 31 stycznia 2001 r.
|
| Sygn. akt SK 13/00 |
Uzasadnienie:
I
1. Skargą konstytucyjną z 9 września 1999 r. Mirosław K. zakwestionował zgodność art. 38 ust. 1 i art. 39 ustawy z dnia 16
września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz.U. Nr 31, poz. 214 ze zm.) z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 konstytucji
oraz art. 1 ust. 9 ustawy z dnia 2 grudnia 1994 r. o zmianie ustawy o pracownikach urzędów państwowych (Dz.U. Nr 136, poz.
704) z art. 2 i art. 77 ust. 2 konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny po wstępnym rozpoznaniu postanowił nadać bieg skardze w zakresie dotyczącym zgodności art. 38 ust.
1 i art. 39 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz.U. Nr 31 poz. 214 ze zm.) z art. 45 ust.
1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie odmówił nadania dalszego biegu w zakresie dotyczącym
zgodności art. 1 ust. 9 ustawy z dnia 2 grudnia 1994 roku o zmianie ustawy o pracownikach urzędów państwowych (Dz.U. Nr 136,
poz. 704) z art. 2 i art. 77 ust. 2 konstytucji uznając, że art. 1 ust. 9 tejże ustawy nie stanowi przepisu, na podstawie
którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o wolnościach i prawach albo obowiązkach skarżącego określonych
w konstytucji.
Uzasadniając zarzut niezgodności z konstytucją podanych w skardze przepisów, skarżący stwierdził, iż treść normatywna art.
38 ust. 1 i art. 39 ustawy o pracownikach urzędów państwowych składa się na jedną normę prawną. Art. 38 ust. 1 określa bowiem
katalog środków odwoławczych od decyzji w sprawach wypowiedzenia lub rozwiązania stosunku pracy z urzędnikiem państwowym mianowanym,
natomiast art. 39 stanowi, iż spory o roszczenia ze stosunku pracy są rozpatrywane w trybie określonym w kodeksie pracy. Przepisy
te – jego zdaniem – określają