Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 stycznia 2002 r.
|
| Sygn. akt SK 13/01 |
Uzasadnienie:
I
1. Skarga konstytucyjna powstała na tle następującego stanu faktycznego: Skarb Państwa przeniósł na własność Przedsiębiorstwa
Handlowego “Węglobud” S.A. mienie zlikwidowanego w celu prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego. Przeniesienie własności
nastąpiło aktem notarialnym z 26 kwietnia 1996 r., przy sporządzaniu którego pobrana została opłata skarbowa w wysokości 53
500 złotych.
Po tej dacie zmianie uległa interpretacja przepisów o opłacie skarbowej, stosowana dotychczas przez organy skarbowe i aktualnie
umowy o przeniesienie własności mienia przedsiębiorstwa państwowego zlikwidowanego w celu prywatyzacji, w trybie art. 37 ust.
1 pkt 3 ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. Nr 51, poz. 298 ze zm.), nie można
uznać za umowę sprzedaży, i tym samym nie podlega ona opłacie skarbowej. O powyższej zmianie notariusz został powiadomiony
pismem Ministerstwa Finansów-Departamentu Podatków Bezpośrednich i Opłat z 11 grudnia 1997 r. W związku z powyższym, Przedsiębiorstwo
“Węglobud” S.A. wystąpiło o zwrot opłaty skarbowej. Decyzją z 8 stycznia 1999 r. Pierwszy Urząd Skarbowy Warszawa-Śródmieście
odmówił zwrotu pobranej przez płatnika opłaty skargowej z powodu niedotrzymania przez podatnika terminu określonego w art.
175 § 1 kpa. Decyzja ta utrzymana została w mocy przez Izbę Skarbową. Skarga na decyzję Izby Skarbowej skierowana do Naczelnego
Sądu Administracyjnego została oddalona wyrokiem z 27 czerwca 2000 r., sygn. III SA 1348/99, z motywacją, że wniosek o zwrot
nienależnie pobranej opłaty skarbowej został złożony po upływie miesięcznego terminu od dnia dokonania czynności notarialnej,
a zatem organy podatkowe nie mogły odnieść się pozytywnie do żądania podatnika.
2. Przedsiębiorstwo Handlowe “Węglobud” S.A. w skardze konstytucyjnej zarzuca niezgodność przepisu art. 175 § 1 kpa z konstytucyjną
zasadą równości wyrażoną w art. 32 oraz naruszenie prawa do ochrony przed nadmiernym fiskalizmem państwa wynikającym z art.
2 Konstytucji RP.
Zakwestionowany przepis ustanawia dla podatnika