Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 października 2002 r.
|
| Sygn. akt SK 13/02 |
Uzasadnienie:
I
1. W skardze konstytucyjnej z 3 grudnia 2001 r. skarżący Edward Lewek wniósł o stwierdzenie, że art. 22 pkt 2 ustawy z 17
grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ustawa) oraz § 10 pkt 2 rozporządzenia
Rady Ministrów z 1 kwietnia 1985 r., w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy emerytury i rent (dalej: rozporządzenie)
są niezgodne z art. 67 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarga została wniesiona w oparciu o następujący stan faktyczny:
Skarżący od 18 października 1990 r. posiadał ustalone prawo do renty. W dniu 25 listopada 1999 r. złożył wniosek o przyznanie
emerytury. Przedmiotowe świadczenie zostało mu przyznane od 5 stycznia 2000 r., tj. od dnia osiągnięcia wieku emerytalnego.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał skarżącemu emeryturę, ustalając wskaźnik wysokości podstawy wymiaru na 119,71%.
Skarżący zakwestionował “zasadność wyliczenia jego emerytury w oparciu o § 10 pkt 2 rozporządzenia”. Taka regulacja podstawy
wymiaru świadczenia wynikająca z art. 22 pkt 2 i art. 194 ustawy narusza zdaniem skarżącego art. 67 ust. 1 Konstytucji oraz,
co zostało wskazane przez skarżącego z art. 67 ust. 1 zd. 2 Konstytucji zakres i formy zabezpieczenia społecznego tylko w
uzasadnieniu skargi, art. 32 w związku z art. 2 Konstytucji. Skarżący podkreślił, że zgodnie określa ustawa. Kwestionowany
art. 22 pkt 2 zawiera natomiast delegację na rzecz Rady Ministrów w kwestii ustalenia przypadków, w których podstawę wymiaru
emerytury lub renty dla pracowników zatrudnionych za granicą ustala się na podstawie wynagrodzenia przysługującego pracownikom
zatrudnionym w tym samym okresie w kraju, w tym samym lub podobnym charakterze, w jakim pracownik był zatrudniony przed wyjazdem
za granicę. Zdaniem skarżącego kwestie, które powinna regulować ustawa zostały uregulowane w rozporządzeniu, z tych względów
skarżący wniósł o uznanie art. 22 pkt 2 ustawy