Wyrok TK z dnia 12 września 2005, sygn. SK 13/05

1. Skarga konstytucyjna została sformułowana na tle następującego stanu faktycznego.

Sąd Rejonowy w Nakle nad Notecią uznał Dorotę Gruszczyńską winną tego, że w zeznaniu podatkowym PIT-32 o wysokości osiągniętego dochodu w 1998 r. podała nieprawdę o prowadzonej działalności gospodarczej, a w szczególności zaniżyła przychód o kwotę 4591,60 zł i zawyżyła koszty uzyskania przychodu o wydatki, które nie powinny tu być zaliczone, o kwotę 86 552,58 zł, przez co naraziła Skarb Państwa, reprezentowany przez Urząd Skarbowy w Nakle nad Notecią, o uszczuplenie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 36424 zł.

Wyrokiem z 9 września 2003 r., sygn. akt V Ks 15/02, Sąd Rejonowy w Nakle nad Notecią wymierzył Dorocie Gruszczyńskiej karę grzywny w wysokości 70 stawek dziennych, przyjąwszy, że jedna stawka dzienna jest równoważna kwocie 30 zł, obciążając ją jednocześnie kosztami postępowania, w tym opłatą w kwocie 210 zł.

Od powyższego wyroku złożona została apelacja, w której podniesiono, że art. 56 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. Nr 83, poz. 930 ze zm.; dalej: k.k.s.), na podstawie którego sąd wymierzył karę, nie penalizuje niezgodności zachowań podatnika z normą prawa podatkowego – w zakresie błędnego zaliczenia przez podatnika poszczególnych wydatków do kosztów uzyskania przychodu, a za działania przestępcze uznaje tylko i wyłącznie zachowania podatnika polegające na podaniu w deklaracji danych (dotyczących przychodów, kosztów uzyskania przychodu) niezgodnych ze stanem faktycznym lub rzeczywistością. Podanie mylnie zawyżonych kosztów uzyskania przychodu, które w rzeczywistości zostały poniesione przez podatnika w wysokości wskazanej w deklaracji PIT-32, jest zachowaniem zgodnym ze stanem faktycznym, a więc i z prawdą, ponieważ prawda jest tym, co jest zgodne z rzeczywistością. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, wyrokiem z 18 czerwca 2004 r.,