Postanowienie TK z dnia 16 października 2007, sygn. SK 13/07

1. W skardze konstytucyjnej z 15 marca 2005 r. Fundacji Rozwoju Rynku i Własności w Warszawie imienia Stanisława Małachowskiego i Piotra Drzewieckiego (dalej: Fundacja) zakwestionowana została zgodność art. 1, art. 2, art. 3 i art. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (Dz. U. z 1991 r. Nr 46, poz. 203, ze zm.; dalej: ustawa o fundacjach) z art. 2, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 ust. 1 i 2, art. 12, art. 20, art. 21, art. 30, art. 32 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1, art. 46, art. 58, art. 64, art. 77, art. 78, art. 83, art. 87, art. 91 ust. 2 i 3, art. 95 ust. 1, art. 173, art. 176 ust. 1, art. 184 i art. 193 Konstytucji. Skarżąca stwierdziła, że przyjęta przez sądy administracyjne interpretacja przepisów ustawy o fundacjach, zgodnie z którą żadnej fundacji działającej w myśl tej ustawy nie przysługuje przymiot organizacji społecznej, jest błędna. Fundacja domaga się zatem uznania za niekonstytucyjną nie tyle samą ustawę o fundacjach, ile praktykę interpretacyjną, przyjętą w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca wskazuje, iż wskutek tej praktyki fundacje zostały pozbawione uprawnień określonych w art. 31 k.p.a. – prawa do występowania przed sądami administracyjnymi w sprawach dotyczących innej osoby. Niezgodność tej interpretacji ze wskazanymi w skardze przepisami Konstytucji, zdaniem skarżącej, narusza jej prawa i wolności obywatelskie, w szczególności „swobodę zrzeszania się i kultywowania różnych form obywatelskiej i publicznej aktywności”.

Stan faktyczny, który doprowadził do sformułowania skargi konstytucyjnej, jest następujący. Decyzjami nr 53 z 31 maja 1999 r. (sygn. akt AP.O.32020-2/98/99/MG) oraz nr 68 z 1 października 2001 r. (sygn. akt AP.O.32020-2/98-01/MG) Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Legnickiego z 5 czerwca 1991 r.