Postanowienie TK z dnia 16 lipca 2012, sygn. SK 13/10

1. W skardze konstytucyjnej skarżący podniósł, że kwestionowany przez niego przepis art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1361, ze zm.; dalej: prawo upadłościowe) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji, w zakresie, w jakim dotyczy osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, składających wniosek o ogłoszenie upadłości.

Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego:

W dniu 15 czerwca 2009 r. Mieczysław Jachymski – nie będący przedsiębiorcą – złożył do Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu, Wydział XI Gospodarczy do spraw upadłościowych i naprawczych wniosek o ogłoszenie upadłości osoby fizycznej na podstawie art. 4911 prawa upadłościowego, wraz z wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych. Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu postanowieniem z 10 sierpnia 2009 r. (sygn. akt. XI GU 180/09) na podstawie art. 100 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych zwolnił wnioskodawcę od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości.

Postanowieniem z 17 września 2009 r. Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu (sygn. akt. XI GU 180/09) na podstawie art. 13 ust. 1 prawa upadłościowego oddalił złożony wniosek. Jak wynika z ustaleń Sądu, dłużnik spełnił wskazane przepisami ustawy przesłanki umożliwiające ogłoszenie upadłości, a mianowicie nie płacił swoich wymagalnych zobowiązań w stosunku do swoich wierzycieli, których jest więcej niż jeden. Ponadto Sąd uznał, iż dłużnik w sposób dostateczny wykazał, że jego niewypłacalność powstała wskutek wyjątkowych i niezależnych od niego okoliczności – ciężkiej choroby skutkującej utratą pracy. Jednakże zdaniem Sądu na podstawie art. 13 ust. 1 prawa upadłościowego wniosek zasługiwał na oddalenie z powodu braku środków pieniężnych, które można by przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego. Sąd obliczył,