Postanowienie TK z dnia 16 kwietnia 2025, sygn. SK 13/21

1. W sporządzonej przez adwokata skardze konstytucyjnej z 1 lipca 2020 r., wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego tego samego dnia (data stempla pocztowego), T.P. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 5 ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1197; dalej: u.ś.k.) „w zakresie, w jakim wskazany przepis nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie sądu w przedmiocie dopuszczenia dowodu z zeznań świadka koronnego, przez współpodejrzanego w sprawie lub jego obrońcę”, z:

a) art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

b) art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji,

c) art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji.

1.1. Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:

W dniu 15 listopada 2018 r. Prokurator Regionalny w Ł. złożył do Sądu Okręgowego w Ł. wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań wskazanej w tym wniosku osoby na zasadach i w trybie określonym w u.ś.k.

Postanowieniem z 29 listopada 2018 r. (sygn. akt […]) Sąd Okręgowy w Ł. dopuścił dowód z zeznań świadka koronnego.

W dniu 31 października 2019 r. obrońca skarżącego (posiadającego status podejrzanego) zwrócił się do Sądu Okręgowego w Ł. z wnioskiem w trybie art. 157 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1987, ze zm.) o wydanie odpisu powyższego postanowienia z 29 listopada 2018 r.

Po doręczeniu obrońcy skarżącego odpisu wskazanego postanowienia wniósł on 28 listopada 2019 r. zażalenie na to orzeczenie.

Zarządzeniem z 23 stycznia 2020 r. (sygn. akt […]) upoważniony sędzia Sądu Okręgowego w Ł. odmówił przyjęcia zażalenia obrońcy skarżącego z uwagi na to, że ten środek zaskarżenia