Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 grudnia 2024 r.
|
| Sygn. akt SK 13/22 |
Uzasadnienie
I
1. S.W. (dalej: skarżący) wniósł 10 marca 2021 r. (data nadania) skargę konstytucyjną o stwierdzenie niezgodności art. 53
§ 2b w związku z art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.
U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oraz w związku z art. 37 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks
postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej: k.p.a.), rozumianego w ten sposób, że „warunkiem
dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na przewlekłość postępowania prowadzonego na podstawie przepisów k.p.a.,
jest wniesienie ponaglenia w toku postępowania, którego prowadzenie w sposób przewlekły kwestionuje się w skardze”, z art.
2, art. 31 ust. 3 i art. 45 ust. 1 Konstytucji.
1.1. Skarga konstytucyjna została złożona na tle następującego stanu faktycznego:
Skarżący pismem z listopada 2012 r. wniósł o ustalenie warunków zabudowy działek. Decyzją z października 2013 r. Wójt Gminy
odmówił ustalenia warunków zabudowy.
W związku z powyższym skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej: WSA) ze skargą na przewlekłe
prowadzenie postępowania przez Wójta w sprawie zakończonej decyzją odmowną. Domagał się w niej stwierdzenia przewlekłości
postępowania oraz wymierzenia Wójtowi grzywny. Wyrokiem z 28 lutego 2019 r., WSA stwierdził, że Wójt dopuścił się przewlekłego
prowadzenia postępowania oraz, że prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W pozostałym zakresie
WSA oddalił skargę.
Od powyższego orzeczenia Wójt wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), który postanowieniem
z 18 listopada 2020 r. uchylił zaskarżony wyrok i odrzucił skargę. NSA w uzasadnieniu odwołał się do uchwały siedmiu sędziów
NSA z 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt […]), w której stwierdzono, że