Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 23 kwietnia 2026 r.
|
| Sygn. akt SK 13/23 |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie
I
1. W sporządzonej przez ustanowionego pełnomocnikiem z urzędu adwokata skardze konstytucyjnej z 2 grudnia 2021 r. R.S. (dalej:
skarżący) zarzucił niezgodność art. 81 § 1a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2021 r.
poz. 534, ze zm.; dalej: k.p.k.), stosowanego odpowiednio na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks
karny wykonawczy (Dz. U. z 2021 r. poz. 53, ze zm.; dalej: k.k.w.), „w przedmiocie odmowy wyznaczenia obrońcy z urzędu przez
stronę, która złożyła wniosek w trybie przepisu art. 78 § 1 k.p.k., w zakresie[,] w jakim ogranicza on możliwość sądowej weryfikacji
wydanych rozstrzygnięć poprzez uniemożliwienie poddania go kontroli instancyjnej”, z art. 45 ust. 1 w związku z art. 42 ust.
2 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
1.1. Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
Skarżący, który został osadzony w zakładzie karnym, w związku z prowadzonym przeciw niemu postępowaniem dyscyplinarnym wystąpił
do Sądu Okręgowego w K. o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu.
Zarządzeniem sędziego Sądu Okręgowego w K. z 25 czerwca 2020 r. – na podstawie art. 8 § 2 a contrario k.k.w. – odmówiono skarżącemu wyznaczenia obrońcy z urzędu wobec nieziszczenia się przesłanek ustawowych w tym przedmiocie.
Na powyższe zarządzenie skarżący złożył zażalenie.
Postanowieniem z 18 sierpnia 2020 r. (sygn. akt […]) Sąd Okręgowy w K. – na podstawie art. 81 § 1a oraz art. 624 § 1 k.p.k.
w związku z art. 1 § 2 k.k.w. – nie uwzględnił zażalenia skarżącego i utrzymał w mocy zarządzenie z 25 czerwca 2020 r.
W ocenie Sądu, o ile skarżący faktycznie nie może ponieść kosztów obrony, o tyle