Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustawowe wyłączenie możliwości kwestionowania decyzji uwłaszczeniowych po 20 latach od ich wydania jest zgodne z konstytucją, gdyż służy stabilności obrotu prawnego i ochronie nabytych praw własności, równoważąc interesy jednostki z interesem ogólnospołecznym.
Istota
Wanda R., obywatelka RFN, zaskarżyła art. 63 ust. 2 i 3 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, które wyłączają możliwość stosowania nadzwyczajnych środków zaskarżania decyzji administracyjnych wydanych na podstawie ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych z 1971 r. Skarżąca nabyła w drodze spadku nieruchomości rolne, które wcześniej…
📖jeszcze 106 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
orzeka: Art. 63 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (tekst jednolity z 1995 r. Dz.U. Nr 57, poz. 299; zm.: Nr 101, poz. 504; z 1996 r. Nr 59, poz. 269, Nr 106, poz. 496, Nr 156, poz. 775; z 1997 r. Nr 79, poz. 484, Nr 54, poz. 349; z 1998 r. Nr 106, poz. 668; z 1999 r. Nr 49, poz. 484) nie jest niezgodny z art. 64 i art. 2 konstytucji.
1. W przedstawionej Trybunałowi Konstytucyjnemu skardze konstytucyjnej Wanda R. zakwestionowała konstytucyjność przepisów
art. 63 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa (tekst jednolity
z 1995 r. Dz.U. Nr 57, poz. 299 ze zm.; dalej: “zaskarżona ustawa”), zarzucając im niezgodność z art. 64 i art. 2 Konstytucji
RP.
Niezgodność tę skarżąca upatruje w naruszeniu prawa własności, prawa do dziedziczenia oraz zasady równej dla wszystkich ochrony
prawnej przez to, że zakwestionowane przepisy wyłączają dopuszczalność stosowania przepisów kpa dotyczących wznowienia postępowania,
stwierdzenia nieważności i uchylenia lub zmiany decyzji w odniesieniu do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisów
ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 27, poz. 250; zm.: z 1975 r.
Nr 16, poz. 91; dalej: “ustawa uwłaszczeniowa”).
Ze stanu faktycznego przedstawionego w skardze konstytucyjnej wynika, że skarżąca Wanda R., obywatelka Republiki Federalnej
Niemiec, nie może korzystać z przysługującego jej prawa własności do nieruchomości rolnych położonych na terenie Polski, które
nabyła w drodze spadkobrania po rodzicach na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Grójcu z 9 kwietnia 1997 r., sygn. I Ns
571/96. Nieruchomości te, na podstawie ustawy uwłaszczeniowej nabyła z mocy prawa inna osoba. Zdaniem skarżącej ostateczne
decyzje administracyjne o nadaniu aktu własności nieruchomości innej osobie zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa.
Podjęte przez skarżącą działania prawne zmierzające do stwierdzenia nieważności tych decyzji zostały ostatecznie zakończone
wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 marca 1998 r., sygn. II SA 64/98. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Wandy R. na decyzję Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 30 grudnia
1997 r., Nr GZ UW-51/613-130/97 w przedmiocie stwierdzenia ważności aktów własności ziemi wydanych innej osobie.