Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 marca 2025 r.
|
| Sygn. akt SK 132/20 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 24 września 2019 r. radca prawny M.S. (dalej: skarżący), działający w imieniu własnym, wniósł
o stwierdzenie niezgodności: art. 7 pkt 4 w związku z art. 19 ust. 1, w związku z art. 145 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.
o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2067) w zakresie, w jakim „pozwalają na objęcie budynku
ochroną planu zagospodarowania przestrzennego, mimo że nie jest on ujęty w rejestrze zabytków, ani w gminnej ewidencji zabytków
oraz nie został wskazany przez wojewódzkiego konserwatora zabytków”, z art. 64 ust. 1 w związku z ust. 3, w związku z art.
31 ust. 3 Konstytucji.
1.1. Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
Skarżący jest właścicielem budynku położonego na terenie dzielnicy w Warszawie. 14 stycznia 2010 r. Rada m.st. Warszawy podjęła
uchwałę (nr LXX/2187/2010) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Starego Mokotowa
(dalej: uchwała). Na podstawie § 156 tej uchwały w rozdziale 2. Ustalenia szczegółowe dla poszczególnych terenów, budynek
skarżącego został zakwalifikowany jako obiekt chroniony planem.
W związku z podjętą uchwałą skarżący wezwał Radę m.st. Warszawy do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie pozostało jednak bez
odpowiedzi. Dlatego wystąpił on ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 27 marca 2018
r. (sygn. akt […]) oddalił skargę na uchwałę. Skarga kasacyjna od tego orzeczenia została następnie oddalona przez Naczelny
Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 kwietnia 2019 r. (sygn. akt […]).
1.2. Skarżący twierdzi, że zakwestionowane w skardze przepisy naruszają prawo własności (art. 64 ust. 1 Konstytucji). Skarżący
wskazał, że objęcie danej nieruchomości tzw. ochroną planistyczną oddziałuje na sposób wykonywania prawa własności i wpływa
na podstawowe uprawnienia w zakresie korzystania z rzeczy,