Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 maja 2024 r.
|
| Sygn. akt SK 139/20 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 3 września 2020 r. K.Ł. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie, że art. 45 ustawy z dnia 6
lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 129; dalej: ustawa) w zakresie, w jakim określa znamiona
czynu zabronionego, jest niezgodny z art. 42 ust. 1 zdanie 1 w związku z art. 2 Konstytucji.
1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego:
Skarżący przez kilkanaście lat był licencjonowanym detektywem, a w latach 2016-2017 wykonywał swój zawód w agencji detektywistycznej.
W 2016 r. A.T. zawarła z agencją detektywistyczną umowę o świadczenie usług detektywistycznych. W wykonaniu tej umowy skarżący
prowadził obserwację byłego konkubenta A.T.
Wyrokiem z 2019 r., Sąd Rejonowy w W. uznał skarżącego za winnego tego, że podczas świadczenia usług detektywistycznych wykonywał
czynności zastrzeżone ustawowo dla organów i instytucji państwowych, polegające na założeniu i posługiwaniu się urządzeniem
elektronicznym – lokalizatorem GPS w samochodzie osobowym, a następnie uzyskiwał dane z tego urządzenia o położeniu i przemieszczaniu
się ww. pojazdu, a tym samym i samego obserwowanego, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 45 ustawy i na podstawie tego
przepisu wymierzył mu karę grzywny.
Po rozpoznaniu apelacji złożonej przez obrońcę skarżącego Sąd Okręgowy w S., wyrokiem z maja 2020 r., sygn. akt […], utrzymał
w mocy zaskarżony wyrok oraz orzekł o kosztach postępowania.
1.2. Skarżący w skardze konstytucyjnej zarzucił, że znamiona przestępstwa określonego w art. 45 ustawy nie zostały z dostateczną
precyzją zdefiniowane, co narusza jego prawo do tego, by grożąca mu sankcja karna była dostatecznie precyzyjnie określona.
Skarżący podniósł, że z uwagi na treść art. 45 ustawy jako adresat normy prawnokarnej wyrażonej w tym przepisie mógł pozostawać
w uzasadnionym przekonaniu, że licencjonowany detektyw może w ramach