Postanowienie TK z dnia 17 października 2007, sygn. SK 14/07

1. Skargą konstytucyjną z 23 stycznia 2007 r. Janusz Symonajć zakwestionował zgodność art. 3989 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i w związku z art. 2 Konstytucji.

1.1. Zgłoszony w skardze zarzut naruszenia konstytucyjnych praw powiązany został z postanowieniem Sądu Najwyższego z 30 października 2006 r. (sygn. akt IV CSK 293/06) o odmowie przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej. Orzeczenie to, stanowiąc rozstrzygnięcie niezaskarżalne (tj. wyczerpujące drogę prawną), stosownie do dyspozycji art. 3989 § 2 k.p.c. nie zostało opatrzone uzasadnieniem. W opinii skarżącego, niemożność uzyskania uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego narusza jego prawo do sprawiedliwej procedury sądowej, będące elementem prawa do sądu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji. Godzi również w zasadę zaufania obywatela do państwa wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego.

1.2. Odwołując się do dotychczasowego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego skarżący wskazał, że postępowanie wszczęte w wyniku wniesienia skargi kasacyjnej jest postępowaniem sądowym, toczącym się przed organem władzy sądowniczej, a więc muszą być w nim zachowane zasady sprawowania wymiaru sprawiedliwości wynikające z Konstytucji, w tym jawność oraz rzetelność i weryfikowalność uzasadnień wydawanych rozstrzygnięć w miejsce ich dowolności i arbitralności.

Z art. 45 ust. 1 Konstytucji wynika nie tylko, że każda sprawa na pewnym etapie musi trafić do organu władzy sądowniczej, ale także, że organ ten – niezależnie od tego, czy działa w wyniku wniesienia nadzwyczajnego środka odwoławczego i w której instancji – zawsze musi rozpatrywać sprawę w sposób sprawiedliwy, i jawny. Do treści zasad sprawiedliwości proceduralnej należy zaś m.in. ujawnianie w czytelny sposób motywów orzeczenia w stopniu umożliwiającym weryfikację sposobu myślenia