Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 lutego 2012 r.
|
| Sygn. akt SK 14/09 |
Uzasadnienie:
I
1. W skardze konstytucyjnej Romana P. została zarzucona niezgodność art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926, ze zm.; dalej: u.o.d.o.) oraz art. 18 ust. 1, ust. 3 i ust.
4a ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408, ze zm.; dalej: ustawa o zoz) z
art. 31 ust. 3, art. 47, art. 51 ust. 1-2, ust. 4 i ust. 5 Konstytucji, a także z art. 8 ust. 2 Konwencji o ochronie praw
człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.;
dalej: konwencja) i art. 8 ust. 4 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 24 października 1995 r.
w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz. U. L 281
z 23.11.1995, s. 31; dalej: dyrektywa).
Skarżący dochodził swoich praw w związku z następującym stanem faktycznym:
16 maja 2005 r. skarżący skierował do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (dalej: GIODO) skargę na nieuprawnione
od początku 2004 r. przetwarzanie danych o stanie jego zdrowia. Dane zawarte były w dokumentacji medycznej pozostałej w zakładzie
opieki zdrowotnej, w której skarżący leczył się w latach 80 i 90. W opinii skarżącego przetwarzanie danych nie służyło leczeniu
czy też jakiejkolwiek formie ochrony zdrowia skarżącego. Nie służyło także ochronie czyichkolwiek praw lub roszczeń. Przetwarzający
nie wykonywał i nie był zobowiązany do jakichkolwiek usług na rzecz skarżącego. Skarżący nie udzielił zgody na powyższe przetwarzanie.
W decyzjach (z 21 września 2005 r. oraz z 29 listopada 2005 r.) GIODO