Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 września 2020 r.
|
| Sygn. akt SK 14/16 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 5 kwietnia 2016 r., uzupełnionej pismem procesowym z 11
maja 2016 r. sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: skarżąca) wystąpiła o zbadanie zgodności:
1) art. 21a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155, ze zm.; dalej : ustawa
o czasie pracy kierowców) w związku z art. 775 § 2, 3 i 5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502, ze zm.; dalej: k.p.) w zakresie,
w jakim przyznaje kierowcy zatrudnionemu w transporcie międzynarodowym zwrot kosztów za nocleg w granicach limitu określonego
w załączniku do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków
ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z
tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 2002 r.) lub ryczałt
w wysokości 25% tego limitu,
2) art. 775 § 3 i 5 k.p. rozumianego w ten sposób, że przepisy wydane na podstawie art. 772 § 2 k.p., w zakresie zwrotu kosztów noclegu pracownika w trakcie podróży służbowej poza granicami kraju stanowią minimalny
standard również dla pracowników niezatrudnionych w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej i nie jest możliwe
określenie wysokości tych należności w umowie o pracę, regulaminie wynagradzania lub układzie zbiorowym pracy na poziomie
niższym niż przewidziany w tych przepisach,
3) § 9 ust. 2 i 4 rozporządzenia z 2002 r. w zakresie, w jakim przewiduje prawo kierowcy w transporcie międzynarodowym do
uzyskania ryczałtu za nocleg pomimo zapewnienia mu bezpłatnego noclegu w przystosowanej do