Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 4 czerwca 2024 r.
|
| Sygn. akt SK 140/20 |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie
I
1. W skardze
konstytucyjnej z 8 lipca 2019 r. T.K. (dalej: skarżący), reprezentowany przez
pełnomocnika z wyboru, wniósł o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją art. 25 ust.
1b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń
Społecznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1270, ze zm.; dalej: u.e.r. lub ustawa o FUS) w
zakresie, w jakim „dotyczy osób, które przed 1 stycznia 2013 r. nabyły prawo do
emerytury na podstawie art. 32 ustawy”. Powyższą normę skarżący skonfrontował z
wzorcami w postaci art. 67 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji.
1.1. Skarga
konstytucyjna została wystosowana na gruncie następującego stanu faktycznego:
Skarżący w
związku z osiągnięciem powszechnego wieku emerytalnego od kwietnia 2016 r. korzystał
ze świadczenia emerytalnego wypłacanego na mocy decyzji Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych. Wcześniej, od 2010 r., korzystał z prawa do pobierania emerytury w
obniżonym wieku emerytalnym. Z uwagi na tę okoliczność, na mocy art. 25 ust. 1b
u.e.r., organ rentowy pomniejszył podstawę obliczenia świadczenia emerytalnego o
kwotę stanowiącą sumę kwot pobranych emerytur w wysokości przed odliczeniem zaliczki
na podatek dochodowy od osób fizycznych.
Skarżący odwołał
się od powyższej decyzji. Sąd okręgowy wyrokiem oddalił odwołanie, wskazując, że
skarżący nabył prawo do emerytury pod rządami art. 25 ust. 1b u.e.r., a oczekiwanie
skarżącego na ustalenie emerytury w pełnym wieku emerytalnym w określonej wysokości
nie miało charakteru ekspektatywy maksymalnie ukształtowanej, ponieważ nie były
spełnione wszystkie kryteria tego prawa, tj. kryterium wieku. Od powyższego wyroku
skarżący wywiódł apelację, która została oddalona wyrokiem sądu apelacyjnego.
1.2. Skarżący
przede wszystkim wskazał, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 6 marca 2019 r.,
sygn. P 20/16 (OTK ZU A/2019, poz. 11), uznał, że art. 25 ust. 1b u.e.r. jest
niezgodny