Wyrok TK z dnia 20 listopada 2001, sygn. SK 15/01

1. Na podstawie art. 79 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Waldemar S. wniósł w dniu 28 lutego 2001 r. skargę do Trybunału Konstytucyjnego zarzucając przepisom art. 31 ust 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.; dalej: ustawa) – oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 10 marca 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania zasiłku okresowego (Dz.U. Nr 26, poz. 140; dalej: rozporządzenie) – niezgodność z art. 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wskazane przepisy ustawy i rozporządzenia stały się podstawą decyzji o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku okresowego. Zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy odmówiły Waldemarowi S. pomocy w formie zasiłku okresowego stwierdzając, że trudności finansowe Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej nie pozwalają na zaspokojenie potrzeb wszystkich spełniających ustawowe kryteria do otrzymania takiej pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę stwierdzając, że zważywszy na możliwości ośrodka oraz potrzeby innych uprawnionych odmowa przyznania żądanej pomocy była uzasadniona.

Skarżący podnosi, że z przepisu art. 31 ust. 1 ustawy – “Zasiłek okresowy z pomocy społecznej może być przyznany osobom i rodzinom, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód rodziny nie przekracza kryterium dochodowego osoby lub rodziny ustalonego zgodnie z art. 4 ust. 1a dochody oraz posiadane zasoby pieniężne nie wystarczają na zaspokojenie ich niezbędnych potrzeb, w szczególności ze względu na:

1) długotrwałą chorobę,

2) niepełnosprawność,

3) brak możliwości zatrudnienia,

4) brak uprawnień do renty rodzinnej po osobie, na której ciążył obowiązek alimentacyjny,

5) możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego,”

wynika, iż organy rozstrzygające o prawie do zasiłku okresowego mają uprawnienie do rozstrzygania