Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 kwietnia 2003 r.
|
| Sygn. akt SK 15/03 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej pana Tomasza Borzęckiego z dnia 24 stycznia 2003 r. zarzucono, iż § 1 i § 2 uchwały numer 26/2002
z dnia 28 grudnia 2002 r. Krajowej Rady Notarialnej w Warszawie w sprawie składki na potrzeby samorządu notarialnego są niezgodne
z art. 51 ust. 1, art. 51 ust. 2 oraz art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżący wskazał, iż zakwestionowane regulacje nakładają na niego obowiązek uiszczania składki na potrzeby samorządu notarialnego
w wysokości 3% osiąganego w danym miesiącu wynagrodzenia pobranego przez notariusza w danym miesiącu. Zdaniem skarżącego stanowi
to naruszenie art. 51 ust. 1 Konstytucji albowiem obliguje go do ujawnienia prawnie chronionej informacji dotyczącej przychodów
finansowych, w sytuacji braku niezbędności pozyskiwania i gromadzenia takich informacji dla wykonywania ustawowych zadań przez
samorząd notariuszy oraz bez stosownego upoważnienia ustawowego w tym zakresie. Skarżący zarzucił także, iż nałożenie na niego
obowiązku ujawniania organom samorządu notarialnego wysokości miesięcznych przychodów narusza konstytucyjne prawo do ochrony
prywatności.
Skarżący stwierdził, iż zakwestionowana przez niego uchwała Krajowej Rady Notarialnej stanowi „ostateczne orzeczenie” w rozumieniu
art. 79 ust. 1 Konstytucji, wskazując równocześnie, iż od wspomnianej uchwały nie przysługuje mu żaden środek zaskarżenia.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego dopuszczalność wydania wyroku w sprawie należącej do właściwości
TK uzależniona jest od tego, czy wniosek, pytanie prawne lub skarga konstytucyjna spełnia wszystkie warunki wymagane przez
przepisy Konstytucji i ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym. Jeżeli jakikolwiek z podmiotowych, przedmiotowych
lub formalnych warunków nie jest spełniony, wniosek, pytanie prawne lub skargę konstytucyjną – z zastrzeżeniem art. 36 ust.
2 ustawy o TK – uznać należy za niedopuszczalne. Tym samym niedopuszczalne jest wówczas także wydanie przez Trybunał Konstytucyjny
orzeczenia rozstrzygającego sprawę co do istoty, a postępowanie w