Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 16 lipca 2020 r.
|
| Sygn. akt SK 15/18 |
Uzasadnienie
I
1. Skarga konstytucyjna Z.B. (dalej: skarżący) z 17 sierpnia 2017 r. została złożona w następujących okolicznościach faktycznych
i prawnych:
Decyzją z 4 września 2008 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS lub organ rentowy), na podstawie art. 29 ustawy z
dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1383; dalej: ustawa
o emeryturach i rentach z FUS), przyznał skarżącemu prawo do emerytury od 1 sierpnia 2008 r. Do ustalenia podstawy wymiaru
świadczenia organ rentowy przyjął przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne z 20 lat kalendarzowych wybranych
z całego okresu ubezpieczenia, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 125,89%. Do ustalenia wysokości świadczenia organ
rentowy uwzględnił staż pracy – 42 lata i 7 miesięcy okresów składkowych oraz 1 rok i 2 miesiące okresów nieskładkowych.
W dniu 17 kwietnia 2014 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie emerytury po emeryturze, wskazując, że po przyznaniu emerytury
podlegał ubezpieczeniu przez 30 miesięcy. Decyzją z 23 kwietnia 2014 r., na podstawie art. 27 ustawy o emeryturach i rentach
z FUS, przyznano wnioskodawcy emeryturę od 1 kwietnia 2014 r. bez przeliczenia 24% części socjalnej z uwagi na brak przepracowanych
30 miesięcy.
W dniu 3 marca 2016 r. skarżący ponownie złożył wniosek o przyznanie emerytury po emeryturze, wskazując, że po przyznaniu
emerytury podlegał ubezpieczeniu przez trzydzieści dziewięć miesięcy. Decyzją z 8 marca 2016 r. organ rentowy odmówił wnioskodawcy
prawa do emerytury.
W dniu 8 kwietnia 2016 r. skarżący złożył wniosek o ponowne ustalenie wysokości świadczenia emerytalno-rentowego. Rozpoznając
ten wniosek, organ rentowy, decyzją z 5 maja 2016 r., ustalił od 1 kwietnia 2016 r. wysokość emerytury z zastosowaniem art.
55 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Od decyzji ZUS z