Postanowienie TK z dnia 14 grudnia 1999, sygn. SK 15/99

1. W skardze konstytucyjnej z 25 stycznia 1999 r. Waldemar G. zarzucił art. 162 ust. 1, 163, 171 i 172 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 65, poz. 385 ze zm.) niezgodność z art. 2, 32 ust. 1, 42 ust. 1 i 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stwierdzając, że przepisy te dopuszczają dowolność i arbitralność stosowania represji karnych przez organy pozasądowe, a poprzez swój blankietowy charakter naruszają zasadę nullum crimen sine lege. Ponadto skarżący wskazał, że żadna z kar nie jest przypisana do ściśle określonego czynu, nawet gdy - jak kara wydalenia z uczelni - łączy się z konstytucyjnym prawem do nauki. Dodatkowo podniósł, iż normy te rzutują na sytuację prawną i treść stosunku administracyjno-prawnego pomiędzy studentem a zakładem administracyjnym, poprzez zerwanie tego stosunku ex lege, zaś dopuszczona całkowita arbitralność i dowolność rozstrzygnięć rzecznika dyscyplinarnego i organów orzekających prowadzi do orzekania w zakresie czynów stypizowanych w kodeksie karnym i podlegających ściganiu z urzędu oraz kognicji sądów powszechnych. Skarżący podniósł także, że z uwagi na brak przepisu szczególnego, gwarantującego ochronę sądową, wykluczona jest możliwość odwołania się od orzeczeń dyscyplinarnych do sądu, nawet w sytuacji, gdy w toku postępowania doszło do naruszenia konstytucyjnych praw i wolności, ponadto zaś ustanowiona jest proceduralna dyskryminacja, naruszająca zasadę równości, bowiem wydalonemu z zawodu mianowanemu nauczycielowi akademickiemu przysługuje odwołanie do sądu.

Skarżący zarzucił, że ustawodawca, pozostawiając komisjom dyscyplinarnym całkowitą swobodę i dopuszczając arbitralność w zakresie wyboru rodzaju i wysokości kary, w istocie godzi się na stosowanie sankcji nieoznaczonych.

2. Pismem z 22 lutego 1999 r. Skarżący rozszerzył skargę konstytucyjną, zaskarżając art. 19 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.),