Wyrok TK z dnia 22 października 2001, sygn. SK 16/01

1. W skardze konstytucyjnej z 30 października 2000 r. Tomasz W. wniósł o stwierdzenie zgodności art. 31 pkt 3 lit. a i b ustawy budżetowej na rok 1998 z dnia 19 lutego 1998 r. (Dz.U. Nr 28, poz. 156) i całej ustawy z dnia 25 października 1996 r. o waloryzacji emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 136, poz. 636) z art. 67 i art. 2 Konstytucji RP.

Na etapie wstępnej kontroli skargi pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia jej braków przez sprecyzowanie, jakie przepisy powołanej ogólnie ustawy z 25 października 1996 r. naruszyły jego prawa i wolności konstytucyjne. W wyznaczonym terminie braki te nie zostały uzupełnione, na skutek czego Trybunał Konstytucyjny w tym zakresie – postanowieniem z 18 kwietnia 2001 r. – odmówił skardze nadania dalszego biegu. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik skarżącego podniósł, iż wolą skarżącego było zaskarżenie art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 25 października 1996 r. W związku jednak z tym, iż uzupełnienia braków skargi w zażaleniu nie mogło sanować skutków ich nie uzupełnienia w terminie uprzednio wyznaczonym, Trybunał Konstytucyjny zażalenia nie uwzględnił.

W uzasadnieniu skargi odnotowano, iż jednym z elementów konstytucyjnego prawa do zabezpieczenia społecznego, które statuuje art. 67 Konstytucji “jest uprawnienie do waloryzacji świadczeń, wypłacanych jako zabezpieczenie społeczne”. Skarżący stanął na stanowisku, iż przepisy ustawy z 25 października 1996 r. nie gwarantują utrzymania realnej wartości tych świadczeń w stosunku do procesów inflacyjnych. Ustawa ta, zwłaszcza jej art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 2 i art. 4, powodują że “różnica pomiędzy wysokością świadczeń emerytalno-rentowych w następujących po sobie latach jest większa, niż różnica faktyczna. Co za tym idzie, wskaźnik nominalnego wzrostu emerytury i