Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 10 grudnia 2019 r.
|
| Sygn. akt SK 16/19 * |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie
I
1. Zgodnie z art. 407 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; obecny tekst jednolity:
Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.; dalej: k.p.c.), skargę o wznowienie postępowania cywilnego „wnosi się w terminie trzymiesięcznym;
termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności
działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel
ustawowy”.
2. M.P. (dalej: skarżąca) w skardze konstytucyjnej z 17 sierpnia 2017 r. wniosła o stwierdzenie, że art. 403 § 1 pkt 1, art. 407 § 1 i art. 410 § 1 k.p.c. w zakresie, w jakim przewidują trzymiesięczny termin wniesienia skargi o wznowienie postępowania w przypadku, gdy
wyrok został oparty na dokumencie podrobionym lub przerobionym oraz pod rygorem odrzucenia skargi wniesionej po upływie tego
terminu, są niezgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Braki skargi konstytucyjnej zostały uzupełnione w piśmie z 3 listopada
2017 r.
Postanowieniem z 8 stycznia 2019 r., sygn. Ts 160/17 (OTK ZU B/2019, poz. 90), Trybunał Konstytucyjny nadał skardze konstytucyjnej
dalszy bieg w zakresie dotyczącym zgodności art. 407 § 1 k.p.c. z art. 45 ust. 1 Konstytucji, a w pozostałym zakresie – odmówił
nadania jej dalszego biegu.
2.1. Skargę konstytucyjną sformułowano na tle następującego stanu faktycznego:
Sąd okręgowy wydał 3 października 2012 r. nakaz zapłaty wobec skarżącej jako poręczyciela wekslowego. Skarżąca nie wniosła
w terminie zarzutów od nakazu zapłaty, wobec czego orzeczenie to uprawomocniło się.
20 listopada 2014 r. skarżąca została poinformowana o wszczęciu w stosunku do niej egzekucji z