Wyrok TK z dnia 10 czerwca 2008, sygn. SK 17/07

1. W skardze konstytucyjnej Jarosława Murdzyńskiego (dalej: skarżący) z 20 lutego 2007 r. wniesiono o zbadanie zgodności z art. 41 ust. 1 w związku z art. 2 i z art. 45 ust. 1 Konstytucji art. 263 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm., dalej: k.p.k.) rozumianego w ten sposób, że do dwuletniego okresu maksymalnego stosowania tymczasowego aresztowania nie wlicza się okresów, gdy tymczasowo aresztowany równocześnie odbywa karę pozbawienia wolności orzeczoną w innej sprawie, a tym samym pozwalającego w takiej sytuacji na przedłużenie tymczasowego aresztowania na okres ponad dwóch lat przez sąd pierwszej instancji na zasadach ogólnych.

Tło skargi stanowi następujący stan faktyczny. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Zamościu z 17 lutego 2004 r., sygn. akt II K 259/04 skarżący został tymczasowo aresztowany. Zastosowany środek był przez sąd kilkakrotnie przedłużany. W czasie trwania tymczasowego aresztowania 30 września 2005 r. wobec skarżącego wprowadzono do wykonania karę czterech lat pozbawienia wolności, na jaką został skazany w innej sprawie (wyrok Sądu Rejonowego w Stalowej Woli z 2 października 2003 r., sygn. akt II K 75/03).

Dnia 3 lutego 2006 r. Sąd Rejonowy w Zamościu wydał kolejne postanowienie o przedłużeniu stosowania tymczasowego aresztowania wobec skarżącego do 3 kwietnia 2006 r. Było to pierwsze postanowienie, którym Sąd Rejonowy przedłużył tymczasowy areszt ponad okres dwóch lat. W uzasadnieniu postanowienia powołany został art. 263 § 3 k.p.k., według którego, zgodnie z powszechnie przyjętą w praktyce orzeczniczej wykładnią Sądu Najwyższego, do dwuletniego okresu maksymalnego stosowania tymczasowego aresztowania przez sąd pierwszej instancji nie wlicza się okresu, w którym oskarżony jest pozbawiony wolności na innej podstawie. W sytuacji skarżącego chodzi o orzeczoną w innej sprawie