Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 maja 2012 r.
|
| Sygn. akt SK 17/10 |
Uzasadnienie:
I
1. W skardze konstytucyjnej z 12 października 2007 r. Wiesław Chmura (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność:
a) art. 3941 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.)
w zakresie, w jakim uniemożliwia zaskarżenie postanowienia w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności wydanego po raz pierwszy
przez sąd drugiej instancji, z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji,
b) art. 795 § 1 k.p.c., rozumianemu w ten sposób, iż postanowienie w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności wydane po raz
pierwszy przez sąd drugiej instancji nie podlega zaskarżeniu, z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji.
1.1. Skargę konstytucyjną wniesiono na tle następującego stanu faktycznego.
Skarżący wniósł do Sądu Okręgowego w Gdańsku powództwo o ochronę dóbr osobistych. Sąd wyrokiem z 7 listopada 2006 r. częściowo
uwzględnił powództwo, nakazując pozwanym opublikowanie oświadczenia o przeproszeniu powoda oraz zasądzając kwotę pieniężną
na wskazany cel społeczny. Od wyroku apelację wnieśli zarówno powód, jak i pozwani. W wyniku rozpoznania złożonych apelacji,
wyrokiem z 22 czerwca 2007 r., Sąd Apelacyjny w Gdańsku zmienił wyrok sądu pierwszej instancji w zakresie sposobu publikacji
oświadczenia o przeproszeniu oraz zmienił treść tego oświadczenia. W pozostałym zakresie apelacje zostały oddalone.
Po uprawomocnieniu się wyroku powód wystąpił do Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności w
zakresie zasądzającym od pozwanych świadczenie pieniężne na rzecz wskazanej w wyroku instytucji społecznej. Sąd Apelacyjny
w Gdańsku wezwał pełnomocnika powoda, aby przedłożył pełnomocnictwo od instytucji społecznej, na rzecz której zasądzone zostało
to świadczenie. Po otrzymaniu wyjaśnień pełnomocnika, iż wniosek o nadanie klauzuli wykonalności został złożony w imieniu
powoda, a nie instytucji określonej w wyroku, postanowieniem z