Postanowienie TK z dnia 08 stycznia 2013, sygn. SK 17/11

1. W skardze konstytucyjnej z 20 maja 2009 r. Jerzy K. wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 61 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641, ze zm.; dalej: ustawa o Służbie Celnej z 1999 r.), w brzmieniu nadanym przez art. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o zmianie ustawy – Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 120, poz. 1122), uchylonego przez art. 1 pkt 5 lit. a ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 53, poz. 311; dalej: ustawa zmieniająca z 2008 r.), w zakresie, w jakim przewiduje naruszenie praw jednostki poprzez unormowanie stanowiące, że przerwę w służbie w okresie pomiędzy zwolnieniem na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej a przywróceniem, uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu i w zakresie identycznych skutków przywrócenia do służby w wypadku uniewinnienia uprzednio wydalonego celnika na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej z 1999 r. oraz celnika, wobec którego umorzono postępowanie karne będące podstawą wydalenia, z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 67 ust. 1 Konstytucji.

Zaskarżony art. 61 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej z 1999 r. stanowił, że funkcjonariusza celnego, na jego wniosek, przywraca się do służby w wypadku: 1) uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu – jeżeli zwolnienie ze służby nastąpiło na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8a, czyli ze względu na wniesienie aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa, ściganego z oskarżenia publicznego; 2) umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia