Postanowienie TK z dnia 01 lipca 2021, sygn. SK 17/16

1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 maja 2016 r. B.M. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność art. 93b § 3 i art. 93g § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: kodeks karny, k.k.) z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 42 ust. 1 i art. 47 Konstytucji.

Skarga została wniesiona w związku z następującą sytuacją faktyczną i prawną:

Wyrokiem z 15 września 2015 r. Sąd Okręgowy w B. orzekł wobec skarżącego środek zabezpieczający w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym dla sprawców preferencyjnych przestępstw przeciwko wolności seksualnej z zaburzeniami osobowości. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że do popełnienia czynu doszło w związku z zaburzeniem preferencji seksualnych i istnieje wysokie prawdopodobieństwo popełnienia takiego czynu w przyszłości, a orzeczenie środka zabezpieczającego było konieczne, aby temu zapobiec. Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K. z 10 grudnia 2015 r.

Skarżący, przede wszystkim, uznał, że art. 42 ust. 1 Konstytucji może stanowić wzorzec kontroli zarówno w odniesieniu do kar, jak i środków zabezpieczających. Jego zdaniem, powyższe przesądza, że zastosowanie środka zabezpieczającego musi być zawsze odnoszone do czynu zabronionego, który został już popełniony, a ten, kto nie popełnił czynu, nie może zostać ukarany. Natomiast zaskarżone przepisy odnoszą się do czynu, co do którego istnieje jedynie prawdopodobieństwo, że może zostać popełniony. Jak zauważa skarżący, „zastosowana konstrukcja nakłada na sąd obowiązek określenia społecznej szkodliwości owego przyszłego czynu zabronionego”. Prowadzi to do odpowiedzialności karnej za czyn „hipotetyczny, który może, ale nie musi wystąpić”. Zdaniem skarżącego, powyższe przesądza o niezgodności zakwestionowanych przepisów z art. 42 ust. 1 Konstytucji i gwarantowanej przez niego wolności „od ponoszenia odpowiedzialności karnej za czyn, którego skarżący nie popełnił”.

Zdaniem