Postanowienie TK z dnia 09 lutego 2022, sygn. SK 17/21

1. W skardze konstytucyjnej z 5 marca 2020 r., wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 marca 2020 r. (data nadania), J.C. (dalej: skarżący) wystąpił o stwierdzenie, że art. 7 § 1 w związku z art. 7 § 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2019 r. poz. 676; dalej: k.k.w.) w zakresie, w jakim „przewidując możliwość zaskarżania do sądu decyzji organów, o których mowa w art. 2 pkt 3-6 i 10 k.k.w. określa bardzo szeroko zakres przedmiotowy rozpoznania jako «niezgodność z prawem», ograniczając przy tym [postępowanie] sądowe do postępowania jednoinstancyjnego”, jest niezgodny z art. 2, art. 30, art. 45 ust. 1, art. 78 zdanie pierwsze oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji.

1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą:

Sąd Okręgowy w G. Wydział VI Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonaniem Orzeczeń Karnych (dalej: Sąd Okręgowy) postanowieniem z 22 maja 2019 r., sygn. akt […], utrzymał w mocy decyzję Komisji Penitencjarnej Aresztu Śledczego w S., której przedmiotem było dokonanie okresowej oceny postępów skarżącego w resocjalizacji. W decyzji tej wskazano, że skarżący, jako sklasyfikowany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności (Dz. U. poz. 2231), powinien odbywać karę pozbawienia wolności w systemie terapeutycznym z uwagi na zaburzenia na tle seksualnym. Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie. Sędzia Sądu Okręgowego zarządzeniem z 19 czerwca 2019 r. (dalej: zarządzenie z 19 czerwca 2019 r.) odmówił przyjęcia zażalenia jako niedopuszczalnego z mocy ustawy, z pouczeniem o prawie do wniesienia zażalenia na to zarządzenie. Zażalenie nie zostało wniesione.

1.2. Skarżący zarzucił, że brak instancyjnej kontroli postanowień wydawanych przez sądy w związku z rozpoznawaniem skarg na decyzje organów wykonawczych