Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 8 kwietnia 2002 r.
|
| Sygn. akt SK 18/01 * |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie:
I
1. Skargą konstytucyjną z 3 marca 2001 r., skarżący Marek Chwalewski zakwestionował konstytucyjność art. 190 ust. 1 pkt 4
ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. – Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. Nr 95, poz. 602
ze zm.), zarzucając mu niezgodność z art. 60 oraz z art. 62 ust. 2 Konstytucji.
Zarzut niekonstytucyjności przepisu zaskarżonego przedmiotową skargą konstytucyjną pozostaje w związku z uchwałą Rady Miasta
Pabianic (Nr XV/130/99), podjętą 21 lipca 1999 r., stwierdzającą w odniesieniu do skarżącego – na podstawie zaskarżonego przepisu
– wygaśnięcie mandatu radnego. Mandat ten wygasł z dniem 1 kwietnia 1999 r., z chwilą uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego
w Sieradzu (sygn. II K 99/98), w wyniku nieuwzględnienia przez Sąd Okręgowy w Sieradzu (sygn. II Ka 40/99) wniesionej w stosunku
do niego apelacji. Z uchwały Rady Miasta Pabianic (§ 1) wynika, iż skarżący został skazany za umyślne przestępstwo z art.
262 § 2 k.k. oraz z art. 212 § 1 k.k. Nie orzeczono w stosunku do niego środka karnego pozbawienia praw publicznych.
Uchwała ta zaskarżona została przez skarżącego do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, z powodu
przekroczenia trzy miesięcznego terminu do podjęcia uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego. Orzeczeniem z 9 stycznia 2001 r.
(sygn. II SA/Łd 229/00), Sąd oddalił wniesioną w tej kwestii skargę, podnosząc, iż przewidziany w art. 190 ust. 2 Ordynacji
wyborczej termin ma charakter procesowy, a nie materialnoprawny. Powołał się przy tym na uchwałę składu siedmiu sędziów z
23 października 2000 r. (OPS 13/00).
W ocenie skarżącego, przepis zaskarżony przedmiotową skargą konstytucyjną ogranicza należne