Wyrok TK z dnia 25 marca 2026, sygn. SK 18/22

1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 sierpnia 2020 r. (data nadania), uzupełnionej pismem procesowym z 29 marca 2021 r. (data nadania), T.L. (dalej: skarżący) wystąpił w imieniu własnym o zbadanie zgodności art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111, ze zm.; dalej: u.ś.r.) w zakresie, w jakim „uzależnia prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od przesłanki w postaci rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, rozumianej w ten sposób[,] iż osoba sprawująca opiekę, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie tracąc prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, nie może podjąć zatrudnienia ani pracy zarobkowej w jakimkolwiek zakresie, nie[z]ależnie od wymiaru czasowego ani wymiaru dochodowego”, z art. 65 ust. 1 Konstytucji.

1.1. Skarga została sformułowana na tle następującego stanu faktycznego:

Skarżący jest radcą prawnym. Sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem. W związku z tym ubiegał się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Skarżący przed złożeniem wniosku o świadczenie pielęgnacyjne zrezygnował z zatrudnienia w ramach umowy o pracę. W zakresie, w jakim „było to możliwe do pogodzenia ze sprawowaniem opieki, (…) wykonywał natomiast inną pracę zarobkową – świadczył usług[i] na podstawie umowy zlecenia wykonywanej w miejscu swojego zamieszkania (…) w mocno ograniczonym wymiarze czasowym, [wobec czego o]trzymywane z tego tytułu wynagrodzenie (…) było również mocno ograniczone” (skarga, s. 3).

Decyzją właściwego organu odmówiono skarżącemu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z powodu niespełnienia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez samorządowe kolegium odwoławcze. Skarżący złożył skargę na to rozstrzygnięcie do wojewódzkiego sądu administracyjnego,